Лаша

«Википеди» ирĕклĕ энциклопединчи материал
Перейти к навигации Перейти к поиску
Лаша. Отто Ирелман ĕçĕ. 1898.

Лаша (лат. Equus caballus) — курăк çиекен килти выльăх. Пушмаклă мар чĕрнеллисен сĕтпе ӳсекенсен ушкăнĕ, пĕр чĕрнелĕ, икĕ чĕчĕлĕ, çӳлти шăлĕсем те пур, çын алла вĕрентнĕ те халĕ те усă курать. Ĕлĕк ăна кӳлсе урапапа, çунапа çӳреме, пахча сухалама, утланса ĕне кĕтӳне кĕтме тытса усранă.

Çурине тиха, амине кĕсре, аçине ăйăр теççĕ.

Пулса кайни[тӳрлет | кодне тӳрлет]

Лаша кĕлетки.

Хальхи лаша Пржевальский лашинчен мар, ĕлĕкхи тискер лашаран — тарпанран пулса кайнă.

Çӳллĕшпе йывăрăш[тӳрлет | кодне тӳрлет]

Усă курни[тӳрлет | кодне тӳрлет]

Лашапа пони
Лаша
Авалхи Икĕпатри лаш анатоми атласĕ

Лашасем вăрçăра[тӳрлет | кодне тӳрлет]

Туçи полици офицерĕ. Польша.

Эволюци[тӳрлет | кодне тӳрлет]

Лаша казахстан çеçенхирĕнче.

Вуламалли[тӳрлет | кодне тӳрлет]

1. Ливанова Т., Лошади. — М.: ООО «Издательство АСТ», 2001. — 256 с.

2. Энтони Д., Телегин Д. Я., Браун Д., Зарождение верховой езды // В мире науки, 1992. № 2.

3. Гамкрелидзе Т. В., Иванов В. В., Миграции племён — носителей индоевропейских диалектов — с первоначальной территории расселения на Ближнем Востоке в исторические места их обитания в Евразии // Вестник древней истории, 1981. № 2.

4. Клягин Н. В., Происхождение цивилизации (социально-философский аспект), ЦОП Института философии РАН. — М., 1996.

5. Mircea Eliade, Histoire des croyances et des idees religieuses. Tome I. De l’age de la pierre aux mystere d’Eleusis. P.: Payot, 1976. — М.: Критерион, 2002.

Лашасем илемлĕ литературăра[тӳрлет | кодне тӳрлет]

Каçăсем[тӳрлет | кодне тӳрлет]